mañán cambio
doulle volta á pel
xa verás
vou ser o que ti queres que sexa
vou amarte como agora
pero de xeito artificial
coñecerei tamén o ingano
comprobarei o sabor da súa factura
da súa pel revirada
do seu pacto insensible
e despois salto
para caer de espaldas na infancia
para morrer da risa
para esquecerme de min e ser o que non sei ser
para fuxir desta pésima idea
gravada con ferro no cerebro
a felicidade non existe
deus non existe
eu non existo
Hermético
camiña feliz
home sen amigos
saúda aos dentes brancos da rúa
ás gretas do silencio
pasa de largo a zapatería
acuario de piraguas
e tenta non ollar as campás invertidas ardendo
doentes na nada
camiña feliz
home sen recordos
resposta
conversa
home sen futuro
escribe no ventre da balea que enguliu
con ferro ardendo
a túa arritmia
fuxe
fuxe
dixire fugaz o veleno
estendendo no sangue a tristeza
a soidade do po das portas
o silencio de cans ladrando
o vacío dos tapergüeres
herméticos
home sen amigos
saúda aos dentes brancos da rúa
ás gretas do silencio
pasa de largo a zapatería
acuario de piraguas
e tenta non ollar as campás invertidas ardendo
doentes na nada
camiña feliz
home sen recordos
resposta
conversa
home sen futuro
escribe no ventre da balea que enguliu
con ferro ardendo
a túa arritmia
fuxe
fuxe
dixire fugaz o veleno
estendendo no sangue a tristeza
a soidade do po das portas
o silencio de cans ladrando
o vacío dos tapergüeres
herméticos
non sinto
as veces
máis ca o xeo da inspiración anegando a mesa
botando a perder
ese bordado agasallo de trapo
o sol
os raios mornos da tardiña
relaxan os poros inquedos
e sentir xa non importa
padezo inerte as sensacións
deíxome facer
sinxelo voluntario da nada
ata chegar á noite
cando repouso os ollos contra a parede
e escoito as conversas veciñas
cando poño a camiseta raiada de algodón con boliñas
e o cuarto faise familiar e pasado
cando das paredes colgan debuxos de lúas imperfectas
de noites de estrelas imposibles
as veces
máis ca o xeo da inspiración anegando a mesa
botando a perder
ese bordado agasallo de trapo
o sol
os raios mornos da tardiña
relaxan os poros inquedos
e sentir xa non importa
padezo inerte as sensacións
deíxome facer
sinxelo voluntario da nada
ata chegar á noite
cando repouso os ollos contra a parede
e escoito as conversas veciñas
cando poño a camiseta raiada de algodón con boliñas
e o cuarto faise familiar e pasado
cando das paredes colgan debuxos de lúas imperfectas
de noites de estrelas imposibles
as nádegas
vibraban creando ondas de alba pel
envoltas en canela
as pingas do torso pacían relaxadas
nos poros
palpitantes do teu éxtase
nun descoido o vento invadiu a cabina
creo que están chamando
si?
o sinto
teño que marchar
medoemoitomedo
-medo-
para evita-lo medo
os marcos tortos de cans durmidos
o grolo groso de licor cargado
a naúsea ataráxica e retrospectiva facendo
fodendo esta paz
este reducto de silencio
punzante que absorve a ferida
afoguei os reloxos en xeo picado
creando as perpetuas xélidas horas
que habitan
decoran o teito desta furna salgada
-e moito-
encorei cercando nun silo
o río excitado
e os febles latexos
arritmias do meu ego
aforrando o exceso diario
do aseo constante do rostro grampado
vivíndo a falsa e constante realidade
dentro
moi dentro
no interior do silo do pensamento abstracto
comendo coma un porco
do centeo do autoengano
máis tarde
rebentou en pradeiras de mel pegañosas
a doce dor da consciencia
medo
para evita-lo medo
os marcos tortos de cans durmidos
o grolo groso de licor cargado
a naúsea ataráxica e retrospectiva facendo
fodendo esta paz
este reducto de silencio
punzante que absorve a ferida
afoguei os reloxos en xeo picado
creando as perpetuas xélidas horas
que habitan
decoran o teito desta furna salgada
-e moito-
encorei cercando nun silo
o río excitado
e os febles latexos
arritmias do meu ego
aforrando o exceso diario
do aseo constante do rostro grampado
vivíndo a falsa e constante realidade
dentro
moi dentro
no interior do silo do pensamento abstracto
comendo coma un porco
do centeo do autoengano
máis tarde
rebentou en pradeiras de mel pegañosas
a doce dor da consciencia
medo
entrada
nova entrada
de volta do traballo inexistente
da crúa noción deste tempo parado
morto
inmóvil
nova entrada
e saída
suor pegado ao corpo
bicos mornos na caluga
e agullas nos brazos
na zona sensible
a máis próxima ao tronco
despois distancia
abismo calado de cores escuras
medo
silencio
e eu
no silencio pacendo verde disecado
repousando os ollos sobre as mans queixosas da terra
a casa
desfigura
o sono
a cama absorve
con ela
repouso incómodo
e xa non durmo
só fatigo aos pensamentos gasosos enchendo de merda o aire
xa nin entro nin salo
agora son o meridiano intransitable
o infinito máis próximo
esta contradicción
de volta do traballo inexistente
da crúa noción deste tempo parado
morto
inmóvil
nova entrada
e saída
suor pegado ao corpo
bicos mornos na caluga
e agullas nos brazos
na zona sensible
a máis próxima ao tronco
despois distancia
abismo calado de cores escuras
medo
silencio
e eu
no silencio pacendo verde disecado
repousando os ollos sobre as mans queixosas da terra
a casa
desfigura
o sono
a cama absorve
con ela
repouso incómodo
e xa non durmo
só fatigo aos pensamentos gasosos enchendo de merda o aire
xa nin entro nin salo
agora son o meridiano intransitable
o infinito máis próximo
esta contradicción
o silencio traza pugas de sal sobre as sombras do vento
o silencio traza
pugas de sal sobre a sombra do vento
un berro frío
un intento de suborno
rouba da miña mente
o recordo dun aroma
descalzo a ialma na cerna do silencio
e ti xurdes como brote de flor imaxinada
ondeando á calor da rama
que fende agora o seu lastre de ideas
pasa
aquí hai un oco
cómodo entre as follas caídas
saberás moverte sen facer ruído
respectando a paz inerte
desta cidade soñada
pero non te acomodes
non fagas teu este espazo
cada día cambia
muda o seu lenzo de esterco
e apestan as rúas polas que foxen
algúns papeis con poemas roubados
debuxos trazados con trémulas pedras
e xa as paredes son brandas
xa o seu peso inexacto
xa non caibo no seu ventre
e en aborto rebenta a savia
inhundando o planeta de xeo
pugas de sal sobre a sombra do vento
un berro frío
un intento de suborno
rouba da miña mente
o recordo dun aroma
descalzo a ialma na cerna do silencio
e ti xurdes como brote de flor imaxinada
ondeando á calor da rama
que fende agora o seu lastre de ideas
pasa
aquí hai un oco
cómodo entre as follas caídas
saberás moverte sen facer ruído
respectando a paz inerte
desta cidade soñada
pero non te acomodes
non fagas teu este espazo
cada día cambia
muda o seu lenzo de esterco
e apestan as rúas polas que foxen
algúns papeis con poemas roubados
debuxos trazados con trémulas pedras
e xa as paredes son brandas
xa o seu peso inexacto
xa non caibo no seu ventre
e en aborto rebenta a savia
inhundando o planeta de xeo
nunca esquecerei esta noite/foi unha noite perfecta/a millor noite da miña vida
a mañá é boa para camiñar
branca, fría e co cheiro da humidade en simbiose co bafo a cafeína que habita a cociña
estimula a pel adormecida
a morna proximidade dun bico que viaxa perdido polas sabas quentes que estrangulan as pernas
mentras
o asubío insistente do casio
o desquiciante fío musical da rutina
viaxa ingrávido polo cuarto
a mañá é curta
tópica
sorpréndeche cando non a coñeces
subido ao tranvía da mañá nunha nova cidade
triste
anubrada pola conversa que inagurou a primeira hora
porque son comezo
fin
realidade
de pel fráxil como as pompas de xabón que rebentan no aire
cítrica e sensíbel
incomprendida
á mañá
branca, fría e co cheiro da humidade en simbiose co bafo a cafeína que habita a cociña
estimula a pel adormecida
a morna proximidade dun bico que viaxa perdido polas sabas quentes que estrangulan as pernas
mentras
o asubío insistente do casio
o desquiciante fío musical da rutina
viaxa ingrávido polo cuarto
a mañá é curta
tópica
sorpréndeche cando non a coñeces
subido ao tranvía da mañá nunha nova cidade
triste
anubrada pola conversa que inagurou a primeira hora
porque son comezo
fin
realidade
de pel fráxil como as pompas de xabón que rebentan no aire
cítrica e sensíbel
incomprendida
á mañá
Subscrever:
Mensagens (Atom)