neno

calor

2009-10-19T00:47:00.002+13:00

vidro agarima sol

sol agarima pel

pel agarima vidro

aquela verdade 1

2009-07-23T11:50:00.002+12:00

fala da introversión do meu corpo

do comezo dos conceptos imaxinados

o meu cerebro

de cunca virada

ocupado polas imaxes irreais da soidade do vento

alén da poeira que arrastra

vixía felino cada movemento

cada verba medida

cada incongruencia sonora

tes que ocupar o presente

co teu interno pasado vital

o teu maino paradoxo retrasado

vive das conxecturas escritas na túa fronte

xigante de neno orfo incomprendido

hai canto que non saes

que non falas coa xente

tiveches tempo dabondo

todo o tempo do mundo pra expiar o teu delicto

a autoagresión salvaxe

animal

insensible

o teu dano

a túa condena

e aí estás

deitado ignoranto a túa carne

o teu sexo

a opacidade dos teus ollos

claro que hai culpables

nós somos os verdugos

os sicarios perversos

os que provocamos a túa agonía

o fastío abúlico da túa rutina

o teu xesto desfasado

segue a bicar cos dentes os xeonllos

lambendo con celo a túa pel destinxida

agochándote da masa que che alimenta

xa verás como milloras

uiiiiii

xírome

non penso ollar máis pra el

aínda que non exista

non penso escoitalo

xa perderanse na seguinte porta as súas virtudes

agora está fechado o meu cuarto franqueable

pertence ao bébedo máis repudiado da sala

todos lle temen

ha

bótalle valor veña

bótalle merda a túa dialéctica

e bate coas aspas do esterco a túa docencia

agora que

quen é o inventor de conceptos irreais

fala merda señor

fala merda señor branco

ateismo

2009-07-06T11:32:00.002+12:00

mañán cambio

doulle volta á pel

xa verás

vou ser o que ti queres que sexa

vou amarte como agora
pero de xeito artificial

coñecerei tamén o ingano
comprobarei o sabor da súa factura
da súa pel revirada
do seu pacto insensible

e despois salto

para caer de espaldas na infancia

para morrer da risa

para esquecerme de min e ser o que non sei ser

para fuxir desta pésima idea
gravada con ferro no cerebro

a felicidade non existe

deus non existe

eu non existo

Hermético

2009-06-16T21:15:00.003+12:00

camiña feliz
home sen amigos

saúda aos dentes brancos da rúa
ás gretas do silencio

pasa de largo a zapatería
acuario de piraguas
e tenta non ollar as campás invertidas ardendo
doentes na nada

camiña feliz
home sen recordos
resposta
conversa
home sen futuro

escribe no ventre da balea que enguliu
con ferro ardendo
a túa arritmia

fuxe
fuxe

dixire fugaz o veleno
estendendo no sangue a tristeza
a soidade do po das portas
o silencio de cans ladrando
o vacío dos tapergüeres
herméticos

take your time 10

2009-05-26T16:16:00.003+12:00

2009-04-20T14:02:00.002+12:00

non sinto
as veces
máis ca o xeo da inspiración anegando a mesa
botando a perder
ese bordado agasallo de trapo

o sol
os raios mornos da tardiña
relaxan os poros inquedos
e sentir xa non importa

padezo inerte as sensacións

deíxome facer
sinxelo voluntario da nada
ata chegar á noite
cando repouso os ollos contra a parede
e escoito as conversas veciñas
cando poño a camiseta raiada de algodón con boliñas
e o cuarto faise familiar e pasado
cando das paredes colgan debuxos de lúas imperfectas
de noites de estrelas imposibles

2009-03-18T00:04:00.003+13:00

as nádegas

vibraban creando ondas de alba pel

envoltas en canela

as pingas do torso pacían relaxadas

nos poros

palpitantes do teu éxtase

nun descoido o vento invadiu a cabina

creo que están chamando

si?

o sinto

teño que marchar

imaxe

2009-03-09T13:32:00.003+13:00

medoemoitomedo

2009-03-04T14:11:00.009+13:00

-medo-

para evita-lo medo
os marcos tortos de cans durmidos
o grolo groso de licor cargado
a naúsea ataráxica e retrospectiva facendo
fodendo esta paz
este reducto de silencio
punzante que absorve a ferida
afoguei os reloxos en xeo picado
creando as perpetuas xélidas horas
que habitan
decoran o teito desta furna salgada

-e moito-

encorei cercando nun silo
o río excitado
e os febles latexos
arritmias do meu ego

aforrando o exceso diario
do aseo constante do rostro grampado
vivíndo a falsa e constante realidade
dentro
moi dentro
no interior do silo do pensamento abstracto
comendo coma un porco
do centeo do autoengano

máis tarde
rebentou en pradeiras de mel pegañosas
a doce dor da consciencia

medo

entrada

2009-02-26T11:52:00.004+13:00

nova entrada

de volta do traballo inexistente
da crúa noción deste tempo parado
morto
inmóvil

nova entrada

e saída

suor pegado ao corpo
bicos mornos na caluga
e agullas nos brazos

na zona sensible
a máis próxima ao tronco

despois distancia
abismo calado de cores escuras

medo
silencio
e eu
no silencio pacendo verde disecado
repousando os ollos sobre as mans queixosas da terra

a casa
desfigura
o sono
a cama absorve
con ela
repouso incómodo
e xa non durmo
só fatigo aos pensamentos gasosos enchendo de merda o aire

xa nin entro nin salo

agora son o meridiano intransitable
o infinito máis próximo
esta contradicción

o silencio traza pugas de sal sobre as sombras do vento

2009-02-06T16:06:00.004+13:00

o silencio traza
pugas de sal sobre a sombra do vento

un berro frío
un intento de suborno
rouba da miña mente
o recordo dun aroma

descalzo a ialma na cerna do silencio
e ti xurdes como brote de flor imaxinada
ondeando á calor da rama
que fende agora o seu lastre de ideas

pasa

aquí hai un oco
cómodo entre as follas caídas
saberás moverte sen facer ruído
respectando a paz inerte
desta cidade soñada

pero non te acomodes
non fagas teu este espazo

cada día cambia
muda o seu lenzo de esterco
e apestan as rúas polas que foxen
algúns papeis con poemas roubados
debuxos trazados con trémulas pedras

e xa as paredes son brandas
xa o seu peso inexacto
xa non caibo no seu ventre
e en aborto rebenta a savia
inhundando o planeta de xeo

nunca esquecerei esta noite/foi unha noite perfecta/a millor noite da miña vida

2008-12-13T14:54:00.005+13:00

a mañá é boa para camiñar
branca, fría e co cheiro da humidade en simbiose co bafo a cafeína que habita a cociña
estimula a pel adormecida
a morna proximidade dun bico que viaxa perdido polas sabas quentes que estrangulan as pernas
mentras
o asubío insistente do casio
o desquiciante fío musical da rutina
viaxa ingrávido polo cuarto

a mañá é curta
tópica
sorpréndeche cando non a coñeces
subido ao tranvía da mañá nunha nova cidade
triste
anubrada pola conversa que inagurou a primeira hora

porque son comezo
fin
realidade

de pel fráxil como as pompas de xabón que rebentan no aire
cítrica e sensíbel
incomprendida

á mañá

2008-11-11T07:05:00.001+13:00

por iso afundíaste
mergullada na tristeza agrupada
formando ondas de lixivia
que escocían os ollos

por iso corrías
avanzando máis a cada paso
esquecendo as pezas usadas
o reloxo cravado na parede do cuarto

take your time

2008-11-07T06:01:00.006+13:00

mivico08

2008-10-02T14:11:00.003+13:00

na paragem

2008-07-23T02:22:00.003+12:00

dorme incómodo
porque ninguém aqui descansa

mentras
o assento treme
e faz vibrar os meus testículos

alguém contou-me
que as bicicletas a excitaban

a mim hoje este assento recio
que faz-se mão carinhosa
estimula-me
faz pracenteira a hora diária de viagem

o pior são os berros infantis
da criança que só escuta

todo o anterior não é compatível com isto
assim que

MERDA
O PRAZER POSOU-SE NA ANTERIOR PARAGEM

assim que outra vez ao mesmo

apanhar a libreta
olhar pela janela
esquivar as miradas dos passageiros
que me acompanham
até não sei onde
deus!!!
tem-lhe que doer a cabeça
essa postura é impossível

enterado estou

2008-06-12T02:50:00.005+12:00

enterado estou
de que não posso alterar a ordem dos acontecimentos
que a metafísica em esteves não tem cabida

enterado estou
da metarmofose da larva
dos arreboles de cebola no solpor de Junho
da tua ruptura
da distância dos continentes
e da terra a respeito do sol ou a respeito da lua

enterado estou
de que os cabos despidos provocam descarga
da massa alienada arrastando mais massa alienada
de que as drogas convertem-se em alimento
e os alimentos convertem-se em adicción

enterado estou
do ar que filtro sobrevivendo
do movimento do sonido do destino deste vagão
e do custo do combustível
e da fruta carísima
insubstancial e perfeita à vez

enterado estou
da fome da infamia da violação
da corrupção e sumisión
da esclavitude de crianças em minas de grava
dos direitos e deveres
da contaminação do meu rio sem vida
e dos mares rias montes selvas cidades
da celeridade da rutina
da carência das conversas
do reflexo dos espelhos

enterado estou
do grau de álcool máximo que aceito
dos escassos sonhos que recordo
de que existe uma classe de pessoas que chamam-se políticos

e não quero falar do poder
do que também estou enterado

sim

enterado estou
da falsa condolencia nos enterros
dos abusos aos trabalhadores
da pasividade sindical
do espírito de luta mudança revolta
da combustión espontánea do progresso

não há mais que assomar-se pra contemplá-lo
ideal espectáculo

poema recuperado. outubro 07

2008-06-11T02:59:00.001+12:00

apértame a luz da ialma
as mans e o leito no que aínda durmo

escoítame por baixo
moi por baixo das orellas
dos buratos do nariz grampados pola conxestión desta noite fría

apértame feliz coma un boneco
tírame o ar
e que o vento espelúxeme a cara

despois abrígame
porque xa sabes que as noites van frías
e téndeme na galería pertiño da madeira quente do sol da tarde
pra que poida estira-los brazos
e abrazarte

forte
no chan
ou no teito
ou colgados da lámpada collidos polos beizos mollados

sinto as mans durmidas
estremecéndose entre as engurras das sabas
e penso en eterniza-lo soño
volver ao seu comezo
cando ti apértábasme a luz da ialma
as mans e o leito no que aínda...

ábrome

2008-06-11T02:14:00.006+12:00

os dentes cairon todos
de fame crise
arrecendo falso a hipocresía

de noite
os de leite

a lúa preñada de esterco
infecundo esterco brilante
atrapounos
coa estela branca da xanela
e fixo deles un colar
a cadea perpetua do teu insomnio
o anormal estado da túa mente

e chegas doutra volta
esgotado
irrecoñecíbel
extradamente delgado
e pensas

pero ti comes
bebes
fas algo polo teu corpo?

e repóndeste

pero ti durmes
falas
fas algo pola túa familia?

despois disposte
a dar outra volta

pra recoñecer os álamos inexistentes da alameda

disposto a escoitar a radio
recoller a cociña
sentar a ler un libro
roubar pilas pra o reloxo que leva tempo sen tempo
e polo que pasan as horas
sen ter consciencia delas
que ser máis insensíbel
que carencia emotiva
disposto a nada

pero sabes que roubáronche os dentes meu?

na seguinte volta
paséaste polo bordel sen portas
observando as mulleres sen vergonza
mentras elas sorríen fermosas e ceibes
na peceira da balea

e alí habitas o resto do día
fitando dende o banco
dende o ferro quente do estío
as noites
as mañás
devolvendo os sorrisos
cos teus beizos transparentes de auga
de mar azul
escasa

ábrome

dor contida

2008-06-10T04:46:00.002+12:00

o poste do foco
topou con el
a luz deformouse
debuxando
sombras
de formas
estrañas

segueu camiñando
mentres secaba o sangue da fronte
andivo un bo treito
marcando unha estela vermella de dor contida

19:00

2008-05-30T05:00:00.003+12:00

no día triste
na tarde anubrada
aritmética
de primeiro grao
elemental
o son proven do aseo
da billa pingan
segundos
mollados
frego os dedos
as xemas están xeadas
tamén creo que teño xeo na fronte
enriba da mesa
entre os lapiceiros de cores licuadas

cen

2008-05-28T11:18:00.003+12:00

foi a última folla do paquete
o último ano
unha moeda
guerra

infindas conmemoracións absurdas
unha merda de emisora
gaivotas
paxaros
ceibes
voando

as tendas onde mercaba
esas puntas falsas das que colgaban os cadros con fotos
cen fotos
máis ou menos
ou o típico collage das carpetas forradas
cen
si
cen imaxes de revista

amareite cen anos

toda a vida

a miña
a túa

a soidade maís lonxeva
o total da cantidade
o cen por cen da soidade

os cen gramos que sempre excédense

a viaxe

2008-05-27T11:06:00.004+12:00

recorrer
en liña recta
o meu pasado
dentro do mar
ou fóra
dende a chaira de maio
cando pasei por ela deformada

e chegar ao comezo
ao principio
dentro da túa pel
ou fóra

cheguei
a ría cuspía cores ao ceo
525.000 metros
sen vidros nas portas
observando os pequenos remuíños
batendo aínda nas paredes da memoria

método/crítico

2008-04-10T07:25:00.003+12:00

cortoulle o cabelo tan preto da carne
verde que brotou herba da humidade

un segundo
shhhhhhhhhh
dous
tres

colgan pintados de xiz no teito
e derrétense caendo brandos sobre o rostro

saben ao peso licuado do tempo
cando ao desfacerse da meixela esquerda
amaran na boca infectada

son esa fracción
ese intre inconcluso
esa boneca asomándose pola porta semiaberta do roupeiro
confesando o estéril sentimento
de sentirse soa

e á língua regresa o metal aséptico da túa mirada
cando topo coa roupa tirada
e teu corpo sen rostro no recanto da sala

"negocidio"

2008-04-08T22:18:00.003+12:00

todo o café rematou por riba da blusa

foi un acto reflexo
un impulso que levoume a empurralo contra a parede

alí ficou estampado combinando coa camisa
charlando coas pedras

debuxeille un marco e pasou anos coando por cadro

non podía asumir o feito de que precindisen de min
e esa foi a miña reacción

pero non quedou aí a cousa
fun ata a oficina

abrín a porta
empurrei á primeira persoa que atopei
e foi parar á parede do baño
alí ficou estampada combinando cos sanitarios
charlando cos mosaicos de azulexo

debuxeille unha billa e pasou anos coando por lavabo

deixei o aseo e entrei no despacho

bos días neno!

ola señor!

xa falaches co teu superior

con deus?

neno non vaias de listo que xa sabes o que hai

seino
e ti sabes o que hai?

antes de que repondera
espeteille a cara contra a mesa
logo grampeino polas orellas ao teito
debuxeille unha bombilla
e alí ficou estampado combinando coa lámpada
charlando coas moscas que voaban por riba da merda que lle caía

hoxe deulle por pintar nos cacharros

2008-03-12T15:32:00.002+13:00

por casa

2008-03-06T04:05:00.004+13:00

ratas celosas

2008-03-03T23:23:00.002+13:00

nunca alimentei ratas
ou cravos lisos afiados
agora atórase o fío confiado
o que levabas atado
pra lembrarme

2008-02-29T13:57:00.002+13:00

alí estaba
rodeando a alfombra de pedras
verdes e ásperas de noites esquecida
abrigando o oco da cortiza pintada
por onde entra o fume
perdedor do cuarto contiguo

alí estaba
abarcando teu corpo coa vista
perdida por riba da saia branca acartonada
perforada
durmida
translúcida

alí estaba
arqueado sobre o foco
sorbendo a estela
marcada dos papeis acesos
tusindo as moscas que voaban onte
sobre o balde da cociña

ÁRBORES

2008-02-25T22:22:00.004+13:00

sede:necesidade ou a gana de beber

2008-02-23T14:25:00.002+13:00

tiña a camisa empapada
e sede

a noite caía sobre os tellados negros

e ninguén advertía
nin sequera as tellas
a perfecta constancia da caída
a solemne histeria dese acorde perfecto
o unísono
a paz cercada

seguía tende sede

disípame o vento que bate na cara

2008-02-23T14:08:00.004+13:00

colleuna ben
tirou forte
arrincoume parte da pel máis superficial do brazo
doe?
moito
sinto latexar meus poros
creo que vou cair
trémenme as pernas

foi amable
agardou por min pra continuar

quedaban moitas
moitos desmaios

foi amable
foi cruel

Logo meu semen amarou nos seus fluídos.

2008-02-16T02:14:00.000+13:00

Fixa seus ollos de espello

rodeando meu pene coa gorxa.

Non respira.

Eu tampouco.

Teño a lingua empapada,

salitre nos dentes excitados.

Non para.

Non quero que pare.

Sinto preto do embigo seus pezóns oscilantes.

Esvaro pola cama ceibando o sexo da húmida mordaza.

Latexa coma un peixe na terra.

Fixa os ollos nun punto imaxinario.

Xa é tarde.

Bateu con forza súas nádegas brancas,

atinou xusto.

Incrible.

Deixouno dentro inmóbil.

Eu ollaba a curva marcada das súas vértebras.

Era fermosa.

Aperteina contra o fondo.

Un lene xemido rebotou nas paredes.

Logo meu semen amarou nos seus fluídos.

na búsqueda

2008-02-12T23:20:00.000+13:00

espertei cando todos durmían
achegueime un a un
singrando as gretas da pel fuxida
e non atopei nada

continuei nos cuartos contiguos
os que dan ao patio en sombra
buscando entre os matos de verbas
a cisma camiñante dun clamor asolagado
e nada
espiños nos dedos
que logo frotan a cara

baixei a costa
colándame entre as fendas das portas pechadas
querendo ollar, roubar, absorver a miña carencia
durmín entre o sono eterno dos que visitaba
mais non acadaba seu restro apacible

atinei no meu erro
cando olleime invertido

todo era eu o que visitaba
estaba rodeando
a memoria de quen non compartiu memoria

e unha vez neste punto
tampouco atopei nada

entre as fendas do ceo

2008-02-08T22:54:00.000+13:00

abriu o caixón da mesiña decidido a engulir outra píldora verde.

a suor caíalle pola cara surcando a sinatura do sol gravada na pel e o retiraba lentamente. as súas mans tremían coma os cans nos días de chuvia.

- merda, non teño nin forzas.

na radio a voz dunha muller alterada denunciaba o mal estado das estradas e beirarrúas do seu pobo.
- mira, a miña netiña de 8 anos ten un problema na cadeira que lle provoca un pequeno defecto ao camiñar...pois o outro día de volta do colexio tropezou cunha plaqueta rota e caiu. partiu un brazo e magullouse a perniñas. como choraba a pobre...

apagou a radio.

ergueuse da cama, púxose a bata e desplazouse lentamente ata dar co marco da porta. xirouse e mirou o cuarto iluminado por esa pequena estela do día que bicaba a contra entreaberta. pensou na infancia.

- xa case nin podo andar

chegou a cociña. abriu a porta do armario colgado enriba do fregadeiro e colleu un xarro.
a auga tardaba un pouco en chegar xa que o frío conxelaba os canos da rúa. nas xanelas das casas durmidas colgaban guirnaldas xélidas. sensibeis, fermosas.

mentres a billa cruxía colleu un par de paos e botounos ao lume. logo encheu o xarro ata onde podía soportar o seu peso e levouno para o seu cuarto.
a constante sequedade na boca creáballe un desagradable fío de sede entre os beizos. botou un grolo inxerindo a píldora e acendeu a radio.

-son as oito da mañá, unha hora menos en Portugal.

(...)

para o tempo

2008-01-16T16:32:00.000+13:00

molía o sono con améndoas tostadas
cando do cansancio dos ollos
pasaba ao insomnio da mente

perforaba seu corpo cos dentes
pra colar os berros entre os novos buratos

así conseguía
esquecerse un intre da dor

logo adormecía a mente
con ilusións alleas
palabras roubadas na noite
onde todos durmen
onde só ela
agarda na vixilia
a que chegue o grande momento de caer rendida
batida pola lastre desa teima

-canto tempo levas esperta?
-toda a vida
-e como resistes?
-pensando na morte

medo

2008-01-10T03:38:00.000+13:00

recordaba que tiña corpo cando enfermaba e os seus ósos cruxían coma os piñeiros nos días de vento.
nestes días recluíase no seu cuarto e facía un pequeno balance do que tiña feito ata o de agora...pouco ou máis ben nada tardaba este exercicio...a súa vida estaba chea de lagoas sobre as que flotaban os peixes da memoria, peixes verdes plastificados que esvaraban das mans transparentes.
as veces emerxían verbas escritas en táboas, berros desesperados que querían ser escoitados pola voz que os expulsaba. ela, absorta, xiraba o camiño e cravaba a vista na parede pra non sentir aínda máis dor.
sempre o mesmo xogo, a mesma rutina, o mesmo medo.
cando sandaba comezaba outra vida e os días de refuxio afundíanse nunha desas lagoas... nunca, nunca volverán sair.

repostart

2008-01-04T06:42:00.001+13:00

REPOSTO 1

apértame a luz da ialma
as mans e o leito no que aínda durmo

escoítame por baixo
moi por baixo das orellas
dos buratos do nariz grampados pola conxestión desta noite fría

apértame feliz coma un boneco
tírame o ar
e que o vento espelúxeme a cara

despois abrígame
porque xa sabes que as noites van frías
e téndeme na galería pertiño da madeira quente do sol da tarde
pra que poida estirar os brazos
e abrazarte
forte
no chan
ou no teito
ou colgados da lámpada collidos polos beizos mollados

agora sinto as mans durmidas
estremecéndose entre as engurras das sabas
e penso en eterniza-lo soño
volver ao seu comezo
cando ti apértábasme a luz da ialma
as mans e o leito no que aínda...

REPOSTO 2

non sei que facía alí enriba.
o seu cabelo semellaba unha lámpada de araña. a súa cabeza iluminada era unha vela ardendo que pintaba nubes negras no teito.
saltaba e os muelles xemían polo esforzo.
na habitación só estabamos o colchón, ela e máis eu.
tamén a súa lámpada, a súa fereza, a roupa minando o chan gastado e un cinceiro.
seguía saltando sen comprender aínda o por que do seu impulso agresivo.
vertía sobre min a suor da súa pel quente. o fluído era constante, facía dos nosos corpos unha única figura.

mentras ela seguía batendo a súa pelve con forza, retorcendo o meu pene cos seus estratéxicos movementos, a miña mente esbarou caendo na ataraxia.

nese intre comprendín a felicidade, o pracer do máis sinxelo impulso, comprendín que o corpo non existía, que levaba horas luitando, queimando as unllas contra o chan sen conseguir o meu propósito.
a intención desapareceu.
se xa non teño obxectivo, se o meu fin non existe neste momento, non podo facer outra cousa que continuar.
agardarei no pracer ate que desapareza.

berrou e sorriu.
apertoume forte, moi forte dende a súa altura.
sentía intensamente a humidade do seu interior, as súas contraccións bicábanme succionando o pracer pra devolvermo.
quixen ficar dentro dela pra sempre.
logo seu tronco cedeu caendo sobre o meu.
as contraccións debilitáronse.
a guedella retomou a súa forma mentres vestíase diante da ventá pola que entraban coladas as lúces da rúa. no seu corpo os pequenos lunares proxectados da persiana semellaban estrelas.
antes de pecha-la porta xirouse un intre.
logo marchou.

REPOSTO 3

a cavidade interna do meu vacío é ampla e confortable

rinde como as neveiras que crían xeo

nela viven
o xen camuflado
a luita constante
o esperma nas teas de araña

só un tempo
uns anos

logo fuxen
recobran a forma

REPOSTO 4

abro a porta e atópome a escuras na rúa. intúo os meus últimos pasos antes de abri-la porta.retorno as miñas pegadas ate o punto que desaparecen e volvo a dirixirme ata a porta.ábrome.entro.séntome no meu colo cantando con voz moi doce.non é a miña voz.véxome dende o marco da porta mecéndome.escoito a melodía que canto cos beizos pegados.é unha desas cancións sen letra.acendo o fogón da cociña e verto o leite sobre o cazo que leva as marcas queimadas no metal negro.está frío o tempo.a casa baleira.trolo oco da manta miro o fume saindo da cociña.deixo de cantar.o cheiro xa chegoume á boca.ao interior da boca.derramo un grito agudo e constante.non é a miña voz.o berro carnal faime saltar da cadeira.abro a porta.toda a rúa está iluminada.o meu corpo inmenso é unha mancha oscura.boto a correr facéndome pequeno.fican dentro meus segredos.desaparezo.

REPOSTO 5

e esa canción da infancia que sempre recordas
como os ollos da mestra
cravando a súa frustrada mirada de ninfa maligna
nas túas orellas brandas e brancas e redondas

logo
tamén
o recordo confuso e taquicárdico
dos golpes que levaches

e negróns coma nubes de estorniños
xirando ao redor dun xardín afastado
onde o vento perdeuse evitando o seu paso
coitado
tremendo
con pausado alento
fatiga
e sono

voltas ao leito engurrado
e de pé
porque estás de pé
ves pasar unha mosca con as vermellas
cantando a túa vida con voz Minnelli

focos
fume
e papel cebola
cubrindo teu rostro

un cheiro moi raro
chega do baño
abre a porta
e corre na túa procura
corre
corre
que non te colla

o cuarto enraízase co teu cabelo
e faise de la negra absorevente

vai ser o teu cadaleito para este día redecorado
o teu refuxio de resaca
un peluche que chora coa pata cravada entre a porta
a túa dona calva que espanta
o segredo da fraternidade
que destrúo indagando nas posibeis causas da bondade

na demora

2008-01-01T09:07:00.000+13:00

amplío o xesto da fronte na demora
confío en que dará chegado
que atopará o lugar da cita

preguntará pola rúa
correrá correrá
chegará desfalecida

e senón chega irei buscala

dende eiquí só tardarei media vida

79

2007-12-11T14:25:00.000+13:00

enriba da mesa os zapatos
pedras pequenas nas gretas da sola

unha culler rugosa
cuberta de azucre
desola o aire que respírase dentro

fai maior a soidade
coa súa inevitable presencia

érguese do chan unha mosca mollada

as mans amosan as palmas

enriba están as fendas empoadas polas que viaxou a arritmia

logo contráense os brazos
as pernas

tremén os ollos
o recordo
a histeria

o bafo esquecido que arreguiza a caluga

a primeira nota

2007-12-08T17:31:00.000+13:00

Quería compoñer a última canción.
Deixar unha fermosa nota antes dun suicidio premeditado.
Quería crear unha última e definitiva melodía que rematase con tódalas demáis composicións...quería anula-los restos da intención emotiva que ficaba no seu ego, decorar as liñás exteriores das estradas co roce do seu son último.
Quería que se poidese escoitar baixo a terra e tamén nas tormentas máis salvaxes, nos remuiños dun río envelenado...todo isto o faría sen sonidos nen linguas, sen os instrumentos que tínguense do carácter de quen os cataloga...

Xa a escoitaba no seu interior (debuxada coma as casas nas libretas dos nenos, con árbores de pólas tortas pegadas e aristas cortantes cargando froitos que aínda non existen, só se pensan)
A escoitaba no silencio da noite achegándose dende a copa debuxada, batendo nas portas da casa, entrando no cuarto no que ela estaba deitada, e canto máis se aproximaba máis aumentaba a súa presencia no exterior...non se desplazaba....expandíase.
Achegouse tanto ao seu senso, a súa comprensión, a súa mente...que xa estaba alí dentro incrustada formando parte da estructura da súa existencia...
Mentras gozaba do máis fermoso acorde, do bafo calado que a estremecía, pensou en que nunca podería crear algo semellante, que xamáis podería estirpar a esencia do que sentira aquela noite.
Decidiu esquecerse da súa última composición, de falar,de ouvir, de asearse, de camiñar...encorvouse na cama e esqueceuse de que nunca antes intentara crear nada así que todo o que fixese nunca sería o último, senón o primeiro, a primeira palabra, o primeiro paso.

2007-12-03T02:53:00.000+13:00

Erguerse e facer café.

Remexer o zucre ata que a culler non rasgue o metal da túa taza con eses pequenos grans doces.

Tentar sorrir.

Afogarse coa espectativa dun día en branco.

para os 15

2007-11-16T14:25:00.000+13:00

2007-11-16T13:39:00.000+13:00

un comeza a sorrir cando ten boca
e fala e pide e estoura en verbas fanadas
o seu veleno punzante

un tolea cando non o escoitan
ninguén o escoita

cando viaxa só
e a luz vaise nos tuneis

un comeza a sorrir cando o insultan
cando esvara na rúa

sorrís co primeiro auterretrato
e tamén co último
coa pasta de dentes seca nos beizos

nos enterros
na oficina de emprego
nas butacas dos dentistas
ou cando vomitas teu xenio nun domingo raiante

un sorrí porque lle dá a gana

2007-11-11T15:45:00.000+13:00

achégome a vos que tedes alma
voz
corpo
sorrisos
comunións extinguidas
carro novo e reloxo

achégome cavilante
vertixinoso
aparecendo diante vosa
que sodes finitos e palpabeis
rezando meu credo de sospeita

quen me esquive leva unha hostia
será o primeiro que escoitedes

logo miña voz suave
postulará farois radiantes
esterco anacrónico
cuestións perdidas
universais?

falarei coa voz dos vellos
o que non me compete
e ó certo e que entraranvos ganas de fuxir
son insoportable
mais farei notar a furia nos ollos
perante a tentativa da evasión
coma un neno irritado

achegarme a vós
e decirvos isto
non significa nada

mais o escrivo
pra que nunca suceda

evitade o contaxio
a epidemia inconsciente
cos enfermos da lexión xenreira

fuxirá de min este sentimento
agora que xa está xerado?

2007-11-10T23:57:00.001+13:00

esquiveina ao erguerme
tiven que rodear o sofá
porque era realmente grande

o cheiro entraba polo poros
e logo de limpar a fondo
lavei a pel con pedras

pulín a miña forma

ou final non vai ser un bo día

o almorzo deume náuseas
e despois o sol da mañá
o fume da cafetería
e o reflexo das follas en branco

todo era convulsivo e cargante

as voces ferían o meu equilibrio

cada verba
cada pregunta
golpeábame a fronte contra as paredes

¿que vai tomar?

herbas con xeo
en vaso grande se fai o favor

así repetiranse os feitos
nun bucle imaxinario
que anulará meus días
polos días do libro que borro ao erguerme

2007-11-09T11:52:00.000+13:00

metín as máns ate o fondo
enchendo co cheiro da gorxa
o oco das unllas entre a carne

cada pouco tempo
o cadro sen nome
a lámpada cromada
o marco da porta

e logo outra vez
e outra

botei todo fóra

mañá vai ser un bo día

2007-11-06T00:14:00.000+13:00

ne.no

2007-10-29T13:24:00.000+13:00

2007-10-12T03:05:00.001+13:00

é doado viaxar
sen os xeonllos do pasaxeiro de en fronte

así escribo con lixereza
as verbas que acontecen nos ollos das xanelas

e penso na adecuada forma de expresarme
no pensamento
nas cabinas de fotos instantáneas

penso en ti

encapsúlaseme o corpo
só pra que me engulas

así viaxo polo teu corpo
fluíndo na dozura da túa pele interna

ámote nesta viaxe soitaria
acompañado de asentos baleiros

así son dual
con dúas pasaxes mercadas no peto
e son teu e do tren

mais polo tren só flúo coma persoa

polo teu corpo
pola túa mente
xa sabes como viaxo

2007-10-12T02:34:00.000+13:00

Sinais verticais:
unha burbulla ancorada ao mastil
e un neno voando...

Agarra forte a súa esfera,
o seu cépelin imaxinario,
levando dentro bonecos sorrintes,
doces vermellos de zucre
e unha maleta chea de contos.

Ao millor atopa o seu xardín perdido.

Mais a metralla que perforou o peito
e o noxento falo que desgarrou o corpo
non van ter cabida.

Só vivirá apertado aos peitos de mamá
debuxando o seu pobo en branco e negro.

A burbulla estoura ao mencer,
as bágoas debuxan o negro da súa aldea
e o neno pérdese en bramidos furiosos
desaparecendo entre sorrisos dos galóns colgados.

2007-10-11T12:59:00.000+13:00

apértame a luz da ialma

as mans e o leito no que aínda durmo

escoítame por baixo

moi por baixo das orellas

dos buratos do nariz grampados pola conxestión desta noite fría

apértame feliz coma un boneco

tírame o ar

e que o vento espelúxeme a cara

despois abrígame

porque xa sabes que as noites van frías

e téndeme na galería pertiño da madeira quente do sol da tarde

pra que poida estirar os brazos

e abrazarte

forte

no chan

ou no teito

ou colgados da lámpada collidos polos beizos mollados

agora sinto as mans durmidas

estremecéndose entre as engurras das sabas

e penso en eterniza-lo soño

volver ao seu comezo

cando ti apértábasme a luz da ialma

as mans e o leito no que aínda...

FRATERNIDADE

2007-09-01T14:47:00.001+12:00

de pé

estou de pé

baile estático de eixo fixo
e mans nos petos

xente

máis xente

xente en gupos

e xente soa

en soidade dourada de escume de cervexa

animándose
motivándose
destilando o pracer de comparti-la nada
de todos

obrigada

e esa canción da infancia que sempre recordas
como os ollos da mestra
cravando a súa frustrada mirada de ninfa maligna
nas túas orellas brandas e brancas e redondas

logo
tamén
o recordo confuso e taquicárdico
dos golpes que levaches

e negróns coma nubes de estorniños
xirando ao redor dun xardín afastado
onde o vento perdeuse evitando o seu paso
coitado
tremendo
con pausado alento
fatiga
e sono

voltas ao leito engurrado
e de pé
porque estás de pé
ves pasar unha mosca con as vermellas
cantando a túa vida con voz Minnelli

focos
fume
e papel cebola
cubrindo teu rostro

un cheiro moi raro
chega do baño
abre a porta
e corre na túa procura
corre
corre
que non te colla

o cuarto enraízase co teu cabelo
e faise de la negra absorevente

vai ser o teu cadaleito para este día redecorado
o teu refuxio de resaca
un peluche que chora coa pata cravada entre a porta
a túa dona calva que espanta
o segredo da fraternidade
que destrúo indagando nas posibeis causas da bondade

ESTAS SON AS MIÑAS COUSAS

2007-08-29T06:11:00.000+12:00

estas son as miñas cousas
as que fanme común a todo
son as formas que recoñezo coma propias

coma a xente
a xente que recoñezo trala porta furada

estas son as pessoas que fanme sorrir
e tamén fan que me emocione
cando pecho os furos coa herba que mastico
cando son rumiante
e redundo nas mesmas pradeiras secas

cada día

son as miñas cousas
as que fun gardando en caixas esquecidas

son todo o que teño
e nunca as levo postas

nuca saio con elas
para non esquencelas nas mesas raiadas
dos bares que non frecuento

aquí poden estar sempre
-son donas de si mesmas-
sen facer ruido
porque eu só serei espectador
un espectador omnisciente
que sabe tanto delas
que ata pode intuir o seu movemento

son eu

coma eu

son elas

2007-08-17T13:23:00.000+12:00

teño un pe apoiado

só un

as mans atadas

tan forte

que sinto como engordan os brazos

eu non digo nada

estou tan calado

e a rúa tan morta

que o aire que expulso

estorba o silencio

cando poida direilles

que non son eu

que estanse equivocando

COMA NENOS

2007-07-19T20:01:00.000+12:00

agárdame despistada
coma se non te coñecese

cando nos biquemos
bícame primeiro os ollos
logo a boca
os dedos
as meixelas frías do inverno

máis tarde durmimos

vale

que che parece

pode ser

por que non te deitas xa

lávate os dentes

déixame ver esas unllas

un biquiño

baixo a lenta mirada da incongruencia pueril

tapados coas novas queimadas de onte

O SINTO

2007-07-18T20:54:00.000+12:00

preciso tempo pra me entender con isto
pásame tódalas facturas hoxe
cando poidas /digo eu
entón canto tempo levas
na oficina

agora intúo a herba cortada
dende esta cadeira
o cheiro dos fardos salgados dos que falabas
intúo o tempo perdido
o que puiden adicarte
o que caeume vergoña abaixo
polo costa do sol queimado

PERDÓN

O SINTO MOITO

o sinto cravado na dor de peito
que sempre volve logo da chuvia
cando as rúas sécanse coas sabas insomnes
e as percorro taciturno
coma as sombras dos farois
coma os carros que se aveciñan
pero nunca chegan

o sinto
perforando tamén os días
agochado entre a maleza do meu cabelo
deitado no faiado do mundo
onde todo aprendín

dende alí podíase ouvir o queixume das tellas
o arrecendo dos xeranios
o ferro lacado dos balcóns de pedra
o vento marcando o tempo nas xanelas

eu sego a quererte coma de neno
e boto en falta as túas mans de seda
molladas no xabón negro da túa roupa

preciso tempo pra me entender

UNHA ORACIÓN

2007-07-06T00:12:00.000+12:00

crerei no que ninguén creu

EN MIN
SEN MIN
NO MEU REFLEXO
crerei nos paseos
nas conversas que perdín falando coa miña sombra

crerei nos cantos planos do río
nas contradicións
nos delirios que cercan a cordura

crerei no que ninguén creu
en deusas fermosas e xustas
na bondade dos cambiantes

crerei que os papeis cortan polo canto
e que o sol apodrece a pel
se incide sobre ela de forma agresiva

crerei nos que cantan cumbia
nos que bailan tangos
nos que asubían jotas

crerei nas vellas máis listas
as primeiras da carnicería

de seguro que é pola proximidade física
polo lazo que as une coas pezas que van mercar
ou porque sempre foron así
ou todas chúpanlle a calva ao carniceiro

comezarei a crer nas alternativas
nas opcións máis insólitas
tamén na resurrección
e no ceo

claro
por suposto

crerei nos lenzos abstractos
nese debuxo indeleble feito no teito
na cúpula do meu senso aberto
nos remuíños da memoria

pasta fría
frango a brasa
ríos puros
carros de luxo
tendas de moda
turismo
sorrisos políticos
rede
copas
o murmurio das igrexas
documentos de identidade
papel hixiénico

soidade nos bancos
e farois ardendo

eu deitado no centro da praza
rezando un credo que non crerei
e así
enganado
xiro pra o outro lado da cama
arrastrando as sabas tinguidas

agora durmirei
orarei mellor na vixilia

boas noites!

NUN RECUNCHO

2007-06-27T23:23:00.000+12:00

nun recuncho
cables enrolados cada vez máis altos
unha roda invisíbel que atravesa a estrada
e pensamentos moídos no morteiro impaciente

ti reflectida no espello

as sirenas en aumento

máis
máis volume

noutro recuncho a túa roupa
descorada
afastada do corpo
exiliada entre o po da ausencia

voces que rebotan nas xanelas
onde deixaches teus beizos marcados

eu os perfilo

día a día

agarimo seu rastro
con luvas salgadas

o sol caeu
e unha porta fechada afundiume o rostro

0000000000000000

2007-06-26T21:39:00.000+12:00

podo escribir merda

termos aplacados
engurrados no tempo

asfaltados de esterco

todos cargados
no peto da camisa que nunca levo

podo cuspir alcohol

volver a abrir a boca
e facer que regrese por onde entrou

cada vez máis feble
máis morno
cotiá
coma de costume
afeito a el
hora tras hora

pasan os segundos mortos
entre o po que acumulan meus ombreiros

sinto cóxegas nos nocellos

ou ardor

ou cansazo

sinto o noxo deste día

os raios céganme
atravesando o vidro gretado
e xusto na fisura
un destello aumenta
ate queimar ese monte de follas

vou deixar que ardan

queimarei tamén os meus calcetíns

eses cos que sempre durmías
ti
eu
cando era neno

aínda que sempre meus pes camiñaron espidos

podo escribir merda

baldear meu absurdo
coa tinta que me sobra
sobre os folios enramados

os mesmos que afastei do corredor
onde as pombas deixaban o seu recordo
a súa sinatura fedenta

agora que

que me contas

que non podo escribir nas paredes
porque teño tinta negra

e os ollos

marróns
case negros

e o cabelo

e as follas

e as paredes

tamén tentei raialas

teñen mil capas

todas negras

non hai forma

por iso escribo merda

hoxe
e mañá

redundando no cheiro

afeito a el

vencido
laido
e cheo de merda
escribo merda

AS BISAGRAS PINTÁRONAS DE VERDE

2007-06-26T18:57:00.000+12:00

achégate
agárrame por onde poidas

cólleme polos pes
polas mans
pola lingua

amasa o silencio
que hoxe posúeme
e convérteo en estrondo

agárdame
non fuxas

que hoxe son estreito
fraco
papel

e caio polas fendas abertas
desta cidade feita da nada

vou parar alí
onde colgaron as portas

si

as bisagras verdes

as portas brancas

co aire que ascende

achegándome o pomo quente
que agarro con forza

aperto desesperado a ilusión da porta
cando a miña man disólvese
e as verbas flúen
espallándose polo teito

as bisagras pintáronas de verde
e as portas colgaban do teito.

SEIS HORAS SENTADO

2007-06-25T21:05:00.000+12:00

arrancou morno o día
dende o asento do bus azul e gris

ascendemos Pajares
penetramos á terra

logo a vexetación desaparece

observo á montaña

séguenlle a medrar cristas
que desafían ao vento que as corta

sen que nada cambie

só nós cambiamos
só nós damos forma

penetramos á terra

outra vez

pecho os ollos
a miña cabeza comeza a facer pequenos círculos

debuxo lentamente aros amorfos
ate caer na incomodidade do meu asento

onte durmín pouco

abro os ollos

ante min as pedras gaudianas de Astorga

o pequeno palacete
mantecados
cecina
e unha vella sentada á sombra
baixo unha figueira
rodeada de plantas de pementos
sen pementos aínda

quixera estar onda ela

lendo

afora
no cuberto

viaxar dende o seu asento
cara o meu destino

levo xusto detrás unha moza
que fala moi baixiño

con voz doce
e sen querer facer dano
remata a súa conversa

comeza a chorar

nun intre
o pranto
os berros dun rapaz hiperactivo
a estúpida conversa do preparador de opositores
a señora que perde a cobertura
o bafo que me sube polas pernas
o constante ruído da estrada

que va! eu non ligo nada
Cristina é superdotada
a Luís voulle recomendar que se retire
non vale para isto
ten paxaros na cabeza
a miña nai está moi nerviosa
xa sabes como é Salva
pero Salva non me fales así
non me digas tranquila sempre
leva toda a viaxe gravándose co mp3
miña nai me maltrata
miña nai me maltrata
di que así ten probas para cando a denuncie

aaaaaahhhhhhhhhhhhhhhhhh!!!
vou cagarme en dios!!!
viaxamos máis de 40 persoas
e só se escoitan as mesmas voces

canto máis?

Xa está
penso que todo calmouse

só unha última pregunta

- este bus vai para Vigo?

- si

-a vale

continúo lendo ate o meu destino
o Sil verde
o Miño gris
o Porriño rosa

cando chego

respiro

fumo un cigarro
e penso

foi unha boa viaxe

MAIO TIVO DÍAS

2007-06-21T20:53:00.000+12:00

maio tivo días

cordas ciscadas polo chan
formando aros deformados pola luz que incidía sobre elas

raiados reflexos no vidro das xanelas

a casa está máis baleira
máis
aínda máis
agora é un xigante
e eu vivo no embigo da súa barriga cadrada
nadando a crol entre os remuíños do silencio

aquí arrastrei o meu tempo
o meu escaso lecer
e colgo con pinzas a roupa mollada
apertando os pezóns do xigante

el non se queixa
a casa non se move

as paredes gardan o rastro dos marcos

isto faime sorrir

intúo todo o que puido estar colgado antes
cando eu non existía
cando as pegadas na madeira
eran dun pe máis pequeno

si

aínda máis

máis pequeno que xigante

xigante está ausente

e pequeno agarima o meu silencio
nas esquecidas horas de maio

maio foi un soño
que eu nin recordo

AS NOITES QUE PERFILARON O MEU ROSTRO

2007-06-18T20:28:00.000+12:00

as noites que perfilaron o meu rostro
van caendo polo oco aberto do ascensor

sen ascensor

o edificio baleiro
as paredes laranxas con xeringas cravadas
o po que levántese
cando pasamos correndo cos brazos abertos

un debuxo en xiz branca
descúbreme o sexo da veciña que descoñezo
cando os meus dedos percorren o contorno
parándose na parte máis elocuente do seu corpo

berramos xuntos

ela ama a miña voz

o edificio baleiro tamén berra

multiplícase

emerxe da terra
creando copias idénticas

nun intre a soidade do edificio baleiro
síntese no corpo
e AS análogas pezas emerxen
estrangulando a pouca vexetación que xa quedaba

area
auga

OS bloques laranxas
con pequenos ocos onde gárdanse os segredos

sucios segredos que constrúen cidades

sucios carros os que viaxan por elas

(nada vou dicir dos condutores)

as noites que perfilaron o meu rostro
van caendo polo oco aberto do ascensor

sen ascensor

e unha pinga fura moi debagar a fronte
ate que no reflexo limpo
óllaste como o que es
como o que finalmente somos
o ausente oco de ascensor polo que ninguén viaxa

PENSAREI NAS MIÑAS COUSAS

2007-06-05T19:26:00.000+12:00

sinto un sabor amargo neste día
que deixa no padal
un frío alento metálico

deben ser as puntas
o seu óxido
ou esa cara altiva que reflexa ira

por intres

iso é o malo da xenialidade
pónseche o rostro oblicuo e feo
arisco
seco
grave
enfermo
e todo o que pensas
é o pensamento do mundo
e goberna as nosas mentes
non?

eu nunca busquei o dominio
a superior fórmula de telo todo a salvo
baixo control

polas miñas mans escórrese o tempo
e tamén a vontade
así que nunca serei coma ti

respiro

tragareime o cuspe metal
que hoxe invade o bafo dos meus dentes
e seguirei a pensar no meu
nas miñas cousas

pensarei
por exemplo
que hoxe cando abra a porta
atopareite
pensarei
que o agarimo que ti dásme
vence ás puntas laranxas
e ao vertixe desta mañá incómoda

mellor non continúo
fecho a porta
sorrío
e esquézome da absoluta mente anubradora.

O NENO SORRISO

2007-06-01T18:54:00.000+12:00

alguén pasou por aquí.

agora xa non o vexo
pero o seu rastro perforou os vidros
facendo pequenos buratos perfectos.

as miñas xanelas son libres,
por elas corre o ar nas tardes de maio
agochándose entre os recunchos do meu embigo.

fanme cóxegas ate nos nocellos.

flúo dende o meu cuarto,
polo corredor minguante ,
ate o salón de aroma pintado
e ao fin podo verte.

eras ti...

espida,
envolvida en pétalos líquidos,
que cando agarimo corren pola pel lisa,
lisa e branquiña,
coma area no inverno,
a area que ninguén pisa.
ti e máis eu,
no mar calado,
ollando as ondas que sempre regresan...

alí ficamos na cadeira salgada,
na paisaxe máis fermosa...

os bicos do ar fixeron “arreboles” de cebola no horizonte.
un bico pra ti.

NON AOS CARROS CON MEGÁFONOS

2007-05-22T02:38:00.000+12:00

O esplendor dun día perfecto
caeume do alto do ceo
con toda a forza da gravidade
con todo o peso do mundo.
Polas costas cáenme estrelas,
unha noite escura e apagada,
o sal do mar roubado,
a terra húmida dun outono.

"TRANQUILO SÓ SON COUSAS QUE PASAN"

2007-05-16T02:21:00.000+12:00

O lintel caeu perforando o senso da terra.

............................................

Afaite o nó da túa gorxa plana,
lévate as mans á cabeza.
Cando o vexas coa boca chea de asfalto
cúspelle a túa fame nos ollos
porque el está morto,
os seus reflexos son nulos,
ti tes máis forza ca eles.

............................................

O límite do recuncho afastado
foi onde ti e máis eu afundimos.
Agora lévannos flores
auga, cemento e area negra
(estatuas erguidas coma eucaliptos
na indecencia de non pensar
e pensar polos demais).

Imos saltar, atados ás cabezas,
ao acantilado húmido,
ao esófago estriado,
teremos tantas noites que perderemos a conta
e caerá por el o sabor da lonxincua voz das sereas,
caerá por nós o eco envolvido en papel de agasallo.

...........................................

Crucei sen mirar
e leveime por diante as chapas dos nenos.
Chamáronme: filloputa.
Logo caín.
Pateáronme a cabeza,
arrancáronme as unllas coas súas navallas.
A crueldade causoume insomnio por anos
(isto saberíao despois).
Tragueime os radios oxidados da roda
coa terra cagada do parque...
Logo aínda chegaron máis
e máis grandes,
xigantes.
Eu xa só era unha bola,
un papel engurrado
que lanzaban ao aire
facendo o amago de collerme.
Ninguén recoñeceume despois da malleira...
Fixéronme un favor,
o mellor dos regalos.

CON ESA TEIMA NAS MANS INQUEDAS

2007-05-08T02:51:00.000+12:00

Con esa teima nas mans inquedas
arranco o sexo das infindas moscas
e xogo con elas a facer montes.
Fodo coa noite:
penetro no seu silencio
querendo ser o ruído enxordecedor desa fábrica,
desa canteira máxica
que fai desaparecer montañas.
Agora estou sentado na cadeira da nada,
no oco que deixaron as túas nádegas de ninfa
e sinto a túa voz por debaixo da mesa,
emociónome
e tiro co café por riba dos poemas
que xa comezan a perder o sono,
pero non importa,
hoxe tampouco ían durmir.

Aparéceste espida,
perfecta,
es a colección da miña vida,
o meu corpo,
a miña pel lampa,
tan lisa que esvaro
e vou caer no teu núcleo,
na túa campá dourada
que tamén ten forma de flor aberta.

Un bico e perdo a consciencia,
coma antes,
antes de sentirte
miña mente escorregou pola faixa da tolemia
e quixo verte cando non existías.

Vou regresar ao conto das moscas
pra entreter esta distancia.
Vou sumilas no meu teatro
sendo elas a congoxa do neno
que agarda á nada pra coñecelo todo.

Algún día estarei aí...
onde os bolsos dos vagóns se pechen
trillando as mans teimosas dos que queren abrilos.
Nos teus brazos, pernas e beizos,
na curvatura da túa boca
suando xasmín no recordo de amarnos.

SE SOUBERAN O QUE SINTO...

2007-05-03T22:23:00.000+12:00

se souberan o que sinto...

o esterco do piso do cuarto
prosegue coa súa colección.
centos de latas de cervexa,
óxido, líquido espeso,
unha capa viscosa que pégase aos pes,
as sens rebentan contra as paredes...
todo isto macerado coa peste dos restos,
dos papeis manchados,
das cortiñas esquecidas na escuridade:
xa nada penetra a través delas,
so serven pra o apoio dun corpo mareado,
o peso as arrinca da vertical
e as engurra no chan pra sempre.

hostias,
golpes nas paredes,
a súa cabeza deformada
afunde o papel gretado ate chegar ao baño.
abre a billa,
abre a caverna,
comeza a mascar a auga negra e laranxa.
cuspe no chan a súa indiferenza.
mentres
os cativos
berran coma piscos.

teño a imaxe dos picos xuntos piando berros,
e fame,
moita fame
e tan só unha isca fraca que esvara do niño
partida en anacos,
triturada.

máis hostias.
no teito, no chan,
nas costas de quen lle pete.

o esterco do piso do cuarto
vai voar pola xanela...

nos poemas é doado

teño a ingravidez,
a forza,
as verbas que hanlle estourar na conciencia...
porque nos poemas é sinxelo.

O esterco do piso do cuarto
xace sobre a súa miseria
e vai chorar eternamente
a cálida infancia que nunca tivo.

Adeus.

TERRA

2007-05-03T20:22:00.000+12:00

Entro.
Busco o único oco onde sentar.
As mesas están sucias e pegañosas.
Todos botan gargalladas polos ollos...
Asústome,
tento fuxir sen folgos
e párasme entre o recuncho dos lavabos.
Non podías ser máis cativa
máis miúda
no meu colo.
Agarreite da man
e fuximos xuntos.
Tiñas que salvarme,
anular o meu pasado
-rachar.coas.cinzas.que.esnifo.adicto.de.soños-
e medrar xuntos,
aprender a nosa fala
e crear as palabras máis fermosas
pra só nós escoitalas.

Comezamos a fuga:
recollín o loito,
descendemos pola costa infinda do recordo.
As maletas ían cheas de ar sen peso,
as mans baleiras,
tiñamos nos ollos lentellas brillantes...
ningunha soa bágoa,
ningún pranto contido.
Pareime un intre a respirar,
sentía a fatiga do desengano.
Pensei,
agochado entre o amarelo dos toxos,
no retorno,
na soidade,
na morte da miña mente.
Non podía compartir isto contigo,
non quería que foses meu espello.
Volvinme e seguías a camiñar.
A miña gorxa ficou muda
e perdinte entre a néboa.
Perseguín teu rastro colorido
tremendo, evadido e xordo,
ate que desapareceu.
Leveime as mans aos petos furados,
sentinme estúpido, vello e canso,
deiteime no campo seco,
pechei os ollos
e tapeime con anacos de follas,
coa tinta das novas esquecidas...

“Levabas lilas no cabelo,
arrecendías ás mañás limpas de outono,
teu corpo rizábase no recordo
e estremecía o meu ó achegarse”
Eras feliz.
Era teu neno.
Era feliz.
Como agora.
Canto tempo?
Soterrado no campo,
insuflando o teu aire.
Canto tempo?

X

2007-04-30T13:10:00.000+12:00

xa non
xa non escribo con tinta
garabatos esquilados no meu peito
xa non teño diminutas calvas na cabeza

o tempo corre pola billa coma de costume
e o son eterno da caida penétra no meu sol diario

agardo o pan
a noite
o silencio
as palabras que reitero
sempre
coma o bus que pasa impuntual
pola porta do meu aseo descoidado

un lugar ao carón do mar
un baile coa auga nos beizos
unha cuncha cravada no pe
faime coxo de sentimento
e torpe nos recordos

o meu reloxo de area caeu horizontal
a miña noite enteira vaise consumindo
en caladas longas e inútiles
o meu calado diario xa non amosa nada

cando escribirei a ledicia?
cando tremerei coa sinxela voz da apatía?

hoxe non

agarrarei a retina coas mans pra ollarme

tentarei cambiar meu rostro esquivo
voltarei á boca fechada
aos días ermitáns e furtivos
esquecido das conversas cotiás

so falarei co suxo uniforme
pra berrarlle cuspindo
a miña angustia cambiante
o meu fluxo obseso de inconformidade muda

xa non
xa non escribo con tinta
agora vou camiñar
camiñar deitado o sono que nunca disfruto

NA PEL DO RECORDO

2007-04-24T21:11:00.000+12:00

camiñaba pola roda
percorrido cíclico
en xiro constante
ti no eixo
eu radiando interferencias no meu arco
sen frechas
sen corda que tense
sen pedras
sen intención sequera de usalo

fixen amigos imaxinarios
falei noites con cans e carrachos
e días enteiros calado
deitado na cornixa do meu peito
afundindo derrotas e recordos
entre a dor de cabeza da miña columna

Agarrei a pel do recordo e fixen con ela un paraugas
que esquecín no café da praza á que nunca vou.
Agora vexo aos nenos xogando,
lanzando paracaídas de plástico que fican no ceo,
nunca caen,
fican pegados na transparencia dunha substancia que descoñecen,
que todos descoñecemos...
igual é a pel do meu recordo,
do teu,
do voso,
a xelatina que cubre as nubes cando chove azucre.

ULTIMAMENTE O SONO FAIME DANO

2007-04-19T19:46:00.001+12:00

xa non soporto máis a presión
erguerme e esvarar pola cama ata o fondo do pozo
berrarme pra enxordecer
ficar ollando o punto branco ao que non chego

non alcanzo máis
lanzo as pedras con rabia
e rebotan sempre
racho os vidros da miña insuficiencia
e o aire pérdese

a luz faise escura e fría noite

un gato escuálido que non ten dono
rabuñando o tempo sobre o lixo
devolvendo a náusea dos cambiantes
sobre o cumio da impaciencia

nunca hai tempo
nunca hai peso nos petos
nunca hai espazo nas cidades
nunca hai amor no aire asfixiante.

hoxe falo así
estoxado das miñas verbas
ollo caer da fachada o meu corpo
ollando que os teus brazos non o alcanzan

desfeita de osos

buscarei o exilio
esquecereime un tempo
colgareime das pólas do castiñeiro
a contar os ourizos que caeron
e logo
no regreso
agardarei amarte
sen que ti me deixes
só eu
na última noite suada
só ti
espida no meu colo roto.

AS VECES É MILLOR...

2007-04-16T19:00:00.000+12:00

Busqueime polos ocos do soño que hoxe tiven
e só atopei escuridade.

Foi unha noite pesada...
esquecía o pensamento,
dábasme a man que sempre quixen
agarimando a pel
e o tempo conxelábase na rúa apagada
baixo os farois febles,
tépedos...
a luz facía o meu rostro intenso,
o teu era invisible.

Movinme en espasmos oníricos,
golpeei as paredes brandas coa cabeza
ata penetralas:
o meu corpo habitou na realidade da estancia suada,
a miña mente entre o algodón que envolvía o cerebro.

Achegueime ao cuarto espido
arrastrando os pes pola terra do corredor,
caían pingas do ceo aberto do edificio
e cando cheguei puiden ollarte...
perfecta,
flotando no centro da sala,
arrincabas absorta os pétalos debuxados no teito.

Fiquei alí escrutando os teus movementos,
respirando pola túa boca
o sabor doce dos teus beizos...

máis tarde fun peixe enlatado
no acuario que colgaba das túas cortinas

e xa non quixen seguir durmindo.

as festas do meu pobo

2007-04-12T20:52:00.000+12:00

os conos que colgan dos balcóns nas festas son insoportables.
sempre é a mesma voz a que aliena a mente
a que moe a miña sen

logo están as bombas

eu prefiro os fogos de artificio
as luces no ceo
a auga do mar reflectindo debuxos

que bo recordo

o aire salgado daquela rúa
os caldeiros e as palas
cangrexos
fanecas
area nos ollos
o carro cheo de nenos e cacharros
cacharros e nenos
aquel cheiro a crema de cenoria

dáme a risa esa orquestra
o playback dos metais e as cordas
os reloxos dourados das grúas
os canos das armas do tiro
sempre tortos coma piñeiros

e logo o cheiro do algodón doce
a garapiñada, as poufeiras,
os melindres e rosquillas...

prefiro as festas de polbo e viño
aínda que pélenche polo polbo
e polo viño

as festas do meu pobo
son un simulacro
unha tentativa
un reflexo de unión dos que aquí habitamos
que non existe
coma deus
que cagouse no demo
cando ollou a nosa festa

o noso pobo

ANZOIS

2007-04-11T21:06:00.000+12:00

grampo os ollos na cortiza alargada que cubre a parede
vixío a xente que camiña
van contando as pedriñas que onte non varreron...
eu pensaba que buscaban patacos dourados

unha meniña mira ao ceo azul
-decatouse de que é azul-
cando o sol quence os recunchos esquecidos
onde van os cans a mexar o seu abandono

xa virá logo a máquina do inferno
co seu maquinista do inferno
pra absorber os ósos sen carne máis tristes

mellor recollo os ollos
que polo de hoxe xa abonda
non quero máis
vou beber docemente a miña menciña
pra esquecer o que son
vou enfilarme
agachar a cabeza
como quen busca patacos pasados
no cemento frío de calquera pobo
como quen retorce a face
pra nunca ollarse
como ao que átanlle as mans ao ferro da súa cama
e a súa mente vai desaparecendo entre as sabas enfermas

non podes durmir
mais tampouco estar esperto

que carallo fas
que hostias fago

agora un mural de ollos na cortiza
ameázannos con alfinetes dobrados coma anzois
queren que sexamos o seu cebo
eles son os voitres que vixían a orxía de-mentes
rematarán con todo

namentres

nós

seguimos
trazando
ángulos
co pescozo

O XIZ DO RECORDO

2007-04-10T21:49:00.000+12:00

A parte inferior da miña mesa
elévase sobre papeis engurrados,
acumula cinza e po de tinta azul
e esas boliñas case etéreas que habitan a casa
viaxan entre as gretas da madeira.
Vai parar alí o meu corpo
cando agóchome.

Déitome,
bico os xeonllos,
pecho os ollos,
son neno:

A túa silueta trazada co xiz do recordo
aparece nesa loita do sol cos buratos da persiana.

Son neno e abrázome
son sincero,
verdadeiro,
só penso o que sinto...
non como agora,
agora sinto o que penso
e abúrreme tanta moral imposta
e tanta falsa bondade.

Unha desas boliñas case etéreas
meteuse no meu ollo esquerdo
e demoro a súa extracción
pra sufrir o ardor do seu impacto.
Hoxe,
polo menos,
sentirei algo con certeza
neste día no que aínda non comecei a abrir a boca.

É raro

2007-04-08T12:07:00.000+12:00

é raro ollalos
saindo polo arco queimándose as mans
e agarrando falos brancos estériles

non pérdense

van sandar a gula do seu vacuo segredo
felices e risoños

e cando todo remate
camiñarán desconcertados
cambiarán o rolo de papel queimado
e limparán logo a merda de todos
pero sempre esquecendo a súa

ese é o segredo que ninguén coñece
a cara figurada que reflexan
no tornasol queimado das súas faces

resucitade da vosa embolia futura
antes de que chegue
atopádevos irmáns coas vosas verdades

e sufride sen máis
sufride agarrados ao vértice da caida

ninguén garda o retrato dun corpo sen vida

é raro
é triste

e entristéceme a suciedade amontoada trala porta

UN MURMURIO / A NOITE ESTRELECE

2007-04-07T15:19:00.000+12:00

advirto os teus dedos na columna

un debuxo

o seu relieve

a man envolve
e estremezo

fágome po e sinto calor

sinto tamén o peso do teu corpo

agochas o que non quero ollar

vexo polos teus ollos
namórome deles

saio á rúa espido pra celebralo

síntote aquí
onde a miña mente esvara
onde as verbas calan pra escoitarse
na praia máxica de remuiños
na area pegada dos nosos corpos

coa auga enchemos baldes furados
que sempre precisan contido

non oio nada
agardo o murmurio da túa chegada

AO MEU ASCENSOR

2007-04-03T22:06:00.002+12:00

PRIMEIRO VIDEO POEMA

2007-04-01T15:56:00.000+12:00

¿QUE SE AGOCHA NO MEU PEITO FÍSICO?

2007-03-31T02:18:00.000+12:00

Hoxe teño no peito unha dor.
Unha dor física
que fai que sexa consciente do meu corpo,
enfermo hoxe...

Érgome con mel no cabelo
espesando o pensamento.
A dor intensifica a enfermidade
e voume afundindo na almofada
ata perderme nela.

Non atopo as verbas que a consolen.

O xarope denso da noite
esqueceuse de facer o seu efecto.
A menciña perdeuse
nos petos furados da preocupación
e agora pagarei
por non habelos cosido.

Voume sumir baixo a auga
comprenderei o segredo da humidade
pensarei en ti,
amor,
esquecerei as agullas que aflixen a distancia.

HOXE VIUME A MENTE O TEU RECORDO COA CLARIDADE DOS DÍAS QUEIMADOS DE NÉBOA

2007-03-29T23:39:00.000+12:00

deixei de falarte,
pensar que ti eras eu.
esquecín case o teu nome,
a voz que agarimaba o meu colo,
as mans que premían impulsos.

xa non teño os soles e as noites
nin o mar alleo de tormentas
nin as verbas de agasallo
para os teus ollos,
non teño amor.

para os teus ollos meus pesadelos,
o silencio da carraxe
e camiños de maleza acendida...

papeis nos petos esquecidos
que ascenden a miña boca,
humanizados
e ameazantes,
provocando a náusea de sempre:
érguenme da tépeda estanquidade
abrindo a fenda pola que expiro o bafo.

deixei de falarte,
pensar que ti eras eu.

deixei o recordo
na camisa queimada
(a que tirei no río da nosa partida)
percateime de que un xogo de un é un mal xogo
e eu xoguei no parque oxidado
a ver quen brincaba máis
pero sempre gañaba...

tamén perdía sempre.

CANDO O TEMPO CAEU POLO SUMIDOIRO MÁIS PORCO DA CIDADE

2007-03-27T21:28:00.000+12:00

Leo o poema que está raiado na parede do baño,
pernas de tinta abertas e pechadas,
pechadas e abertas...
papeis polo chan,
papeis manchados ciscados polo chan.
Na molesta máquina de aire quente
alguén deixou un reloxo
mais non penso collelo...
alguén perdeu o tempo,
un agasallo,
unha data no reverso da esfera,
un nome, unha frase,
non vou adquirir o tempo doutra persoa.
Eu aínda non teño o meu.
Seco as mans sacudíndoas contra o espello
e do meu rostro caen bágoas secas.
Premo o rectángulo laranxa
e comeza a tormenta.
Apoio as miñas costas no azulexo
(nin sequera ollei o seu estado...
pódomo imaxinar)
esvaro pola áspera parede
ata situarme baixo o pequeno furacán de aire quente.
Párase.
Non atino a premer dende aquí.
Os meus dedos estíranse,
estrálanme as costelas,
nada,
non dou chegado.
Érgome,
golpéome coa merda do couso do aire,
cuspo contra o espello,
rebento o reloxo contra o chan,
pateo a porta raiada do poema
e saio co meu traxe de elefante
pola porta do aseo do teatro
disposto a que hoxe todos me sorrían.

OFERTAS DE DESEMPREGO

2007-03-27T19:19:00.000+12:00

Gústame tocar o fino papel do periódico
e ter no pensamento a teima constate da FUGA,
pasar as follas humedecendo os dedos
e comezar polo final.
Prenderlle lume
para ollar como o tiro da cociña o absorbe
e a madeira berra furiosa...CALOR
(Un home matou a súa muller,
unha muller matou o seu fillo,
un mozo matou a un matrimonio co carro de seus pais...)
Gústanme as castañas asadas
e ler os defuntos no papel que as envolve
ou os pisos de ocasión
ou as ofertas de desemprego
(que me importará a min isto
se eu do que gosto é das castañas...)
Gústame o sabor esquizoide das túas conversas,
a última fileira de pedras deformadas
que sempre penso que van caer
cando camiño preto dese muro...
a hedra que o sostén,
as avellas que nos espían cando fodemos
e as rochas quentes do monte
que déixannos pequenos buracos nas nádegas
(se tiveramos polo menos unhas follas de periódico...).
De péqueno gustábame o ximnasio de madeira,
coser pallasos con retallos de mil cores
e camiñar do revés para caer sempre,
camiñar do revés para caer sempre,
camiñar do revés para caer sempre,
camiñar do revés para caer sempre...

ALÉN DOS OLLOS DAS PAREDES

2007-03-23T21:29:00.000+12:00

Aparecías branca no meu buraco...
deitada nunha cadeira espida
ocultando o tempo trala túa pel.
Ías mudando o rostro
coas noces secas do recordo
esquecendo o sabor da humidade,
esquecendo as follas baleiras (para min),
esquecendo a noite en que voaches.

Subín á cama para ollarte...
as pálpebras latexaban,
caían gotas dos teus dedos
que se agochaban nas xuntas da madeira...
fun tras elas.

Contorsionei o corpo,
adelgacei as pernas,
coleime polo ollo da madeira gretada...
soidade, silencio, morriña...
alí estaba entre a escuridade e a noite
sostendo a miña derrota con paos de videira,
buscando, entre a poeira, unha saída.

A pinga esvaeceuse
fíxose bafo no meu peito...
agora expiro o sabor amargo,
o seu xélido retorno
mentres repto polo chan (eternamente)
alén dos ollos das paredes.

AO MAR FOMOS LEVAR

2007-03-23T01:01:00.000+12:00

Groso bico de po mollado
que afogou so na ría,
agardouno o mar salgado
e o aire fresco daquel día.

¿QUE PASOU?

2007-03-21T20:11:00.000+12:00

Abriu a porta como tódolos días
,o aire era irrespirable,
as paredes comezaron a agocharse,
suadas, húmidas e borrachas,
non querían claridade.
O simple vento desa mañá despeiteaba o senso
anunciando un mal día por adiantado...
Isto condicionou os pasos posteriores:
erguerse, lavarse e pensar...
pensar que dicir cando chegue...
¿por que outra historia reiterada?
El non quería fuxir
quería enfrontarse,
berrar, cuspir, golpear forte o cemento,
sentir a súa man ardendo,
o seu corazón redobrando...
cada catro golpes...
un máis forte na face descomposta.

Abriu, como tódolos días,
o caixón das pílulas coa desesperación da fame,
simplemente ollounas,
pechouno de golpe.
Comezou o entrar o sol entre as cortinas,
entre os buratos de cigarro que formaron celosía,
el volveu a súa cama
,amarela e antes branca,
agarrando a lámpada con forza,
abrazouna, amouna, bicouna ,
fíxolle o amor sen folgos,
moi debagar...soñou con ela...
era o seu sol, a súa vida,
a súa morte.

Pechou, como tódolos días,
os seus ollos enfermos,
atou as súas bonecas ó cabeceiro,
escrutou a súa habitación con meticulosa paciencia
e cando atopou todo en orde
durmiu para erguerse outro día.

DEUME O SONO

2007-03-21T00:23:00.000+12:00

As horas non pasan
mais hai días que nin as cheiro.
Hoxe chove por riba do chapa verde do tellado
e o ruído adorméceme,
vou pechando os ollos
ata caer enriba do teclado
tgy6vhvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv
Véxome espido enriba do mostrador
-que xa que é un mostrador haberá que mostrar algo-
e a primeira cliente que se achega
fuxe escandalizada,
comezo a dar saltos,
canto berros
co fémur da miña perna roído...
o lanzo o ar e gravidade cáeme na fronte...
Esperto,
vístome
e arranco o carro pra ir o meu bautizo.

SORRI S.O.S.

2007-03-20T00:59:00.001+12:00

Xa vexo o que hai,
antes tiña algo de cegueira.
Agora o ceo é claro
e a natureza...pois como se atopa...
en trance de descomposición...
Esterco de ras en celo,
pisamos o seu rastro,
seguímolo fanáticos na escuridade.
Eu ollo a xente feliz
e reflíctome neles.
Camiño con Álvaro os campos
fumando o tempo sen fume
e sen cigarros insuflamos o aire denso,
sucio e molesto dos carros negros...
vaia paseo máis insalubre,
a poesía hoxe ficou na mesiña da entrada
onde deixei anotado o número do teu teléfono,
nunca retornará esa mesa alta a miña vida...
penso que non volverei a ese motel
a por un papel mollado
Campos que falaban...
Álvaro enmudeceuse.
Eu vexo a xente sorrir...
comezo a enfurecerme...
arrinco os beizos das revistas e os fago anacos...
Hoxe vou ficar na cama a ler constantemente...
TABAQUERÍA

NENO CONGOXA EN A REGUEIFA

2007-03-14T20:28:00.000+13:00

Inda que non é habitual, vou a falar de min pero non de forma poética...

Hoxe publícase en A Regueifa Plataforma a primeira escolma de Neno Congoxa, así que quen prefira ler os vinte poemas e catro relatos curtos que forman Cerne en formato PDF poden descargalo dende a páxina da plataforma.

Vos deixo aquí a opinión que escribiu para as primeiras páxinas de Cerne o meu irmán e amigo Dobranoc.

"Cuspindo sangue , hipocrisía e bagoas …
Poesía escura, existencialista , chea de rabia , nun tempo onde todo corre e afoga, nun tempo onde quedámonos sen voz, escondidos, refuxiados nas letras e na noite e atopámonos co máis visceral e repugnante, atopámonos co artificio dunha sociedade horrible, noxenta...
A escolma é unha serie de mocos cuspidos dende o interior dun ser farto, que con gran sutileza dálle forma e sentimento para se converter en rock duro, en berro de desesperación, ou nun sorriso enxordecedor e tolo.
O poema “á tristeza”, é unha patada no fígado, un sentimento arraigado pero oculto, que define dunha forma triste e fermosa ese sentimento de derrota e desolación que sentes cando ves ó teu redor e non ves vida...
Cando os nenos deixaron de xogar el(o autor)era aínda un neno pero que nunca deixaría de xogar...segue berrando coas túas verbas no papel, e segue asombrándote co quedo, co silencio, co sono.
Sentir a derrota, non é estar derrotado, é simplemente o camiño para a vitoria...deixa que se confíen.
Un sorriso no aire."

ESQUECINME

2007-03-01T23:04:00.001+13:00

Conmoveu ás pedras
e ós charcos secos de bágoas
absorberon a súa tristeza...
Camiñou anos en soidade
polo senda estúpida do desengano
e un día ergueuse espida entre follas secas
tinguida do erotismo que emanaba do monte húmido,
tirouse á terra,
ás pólas máis fermosas e belidas,
tirouse polo universo enteiro
a rodar sen tempo para atoparse.

PAN RESESO

2007-02-27T22:34:00.000+13:00

A luz era clara e molesta,
o tempo unha culler dobrada,
ti delgada na liña estreita do equilibrio
pousando todo o teu corpo nun segundo.
A sombra foi distante, esquiva,
unha culler dobrada sen tempo,
eu a silueta estreita no limbo,
agochado, sen dicir nada,
repousando todo o meu interese nun segundo reseso
que xa non voltarei a buscar.

NO MEU POBO (continuación)

2007-02-23T00:21:00.000+13:00

Lémbrome coma se fora hoxe daquel verán.
Os cables colgados daquelas xigantes grúas, tensados ata semellar unha liña férrea no ceo.
Todo o pobo ateigaba a praza, non collía unha agulla máis.
Eu estaba coa miña nai e a miña avoa e o meu redor estaban o To, o Xo e o Bisgo que sempre montaban cristo en tódalas festas ás que ían.
Os motoristas estaban alá arriba, case tocando o ceo; nós, o pobo, co pescozo roto, máis acostumados a ollar para as nosas pegadas, agardabamos a que dera comezo o espectáculo dende a terra...
Dende a entrada da praza chegaban berros agudos de terror, berros brancos e rotos. Un home coa súa moto ía comezar o seu particular espectáculo....
Levaba a peiteira de coiro ben amarrada cos seus pútridos dentes, o casco de penico, unhas luvas de la e no corpo unha turca Chinasky. Na súa man dereita levaba unha botella de augardente coa que chiscaba de cote aos que alí estaban.
Xa comezara o Cholas a montala, pensaba eu, que noxo lle tiña...non o podía ver diante...podía tragarse a botella enteira, tamén o vidro e a cortiza.
No centro da praza creouse unha elipse baleira de xente onde o Cholas circulaba a unha velocidade de inferno sen ter en conta os nenos, os vellos, sen ter en conta a nin dios, como era de costume, o Cholas estaba posuído, tiña o rostro desencaixado e os ollos fervíanlle alcohol e noxo.
Ollou para a rampla que ascendía ate os cables do ceo e sen dubidalo endereitou a moto ate a ribada de madeira e colleu velocidade...nun chisco xa estaba enriba, no ceo, cos brazos erguidos e bebendo, o puto rei do mundo...o pobo o miraba abraiado, aínda pasmados polo seu equilibrio ...certamente estaba posuído, pensaba eu.
El seguía a beber parte pola boca e parte polo seu corpo, o equilibrio o deixara exclusivamente para a moto e non para atinar co bico da botella na súa caverna de esterco. Rematouna e, coma non, lanzouna ao público-pobo que xa ía esgotando a súa paciencia...Foi neste punto cando ocorreu a primeira desgracia. A botella caeulle xusto enriba da cabeza do Bisgo que antes de esvaecerse berrou, recorrendo a súa voz tódolos recunchos da praza.
-Se hoxe non a palmas Cholas, vaite escondendo. !Fillo de puta!
O pobo comezou tamén a berrarlle dende a praza.
-!Baixa desgraciado!
-!Baixa se non queres que subamos e cortemos o cable!
-!Deixa de facelo animal!
-!Pensa nos teus fillos!
Pensa nos teus fillos...seguro que eles non están a pensar nel. De seguro que agárdanse o peor, polo coñecemento de causa, e tamén porque así o quererían, que desaparecera dunha vez por todas...
Pois alí seguía...facendo o monicreque, empapado, coma un pito ao forno, de augardente.
Despois de varios simulacros de caída volveu a coller o mando da súa moto disposto a pasearse pola corda frouxa. Acendeu un ducados cun misto de cociña e arrincou a moto. Inda botou un rato xogando con misto ate que a súa chama consumíase. Queimouse os dedos. Fixo movementos estraños, contorsionouse en formas imposibles e comezou a arder...si, o Cholas era unha bola de fogo.
O pobo na praza ficou pasmado.
Non sabemos como pero retomou a súa intención e comezou a desprazarse polo cable a gran velocidade e berrando coma un corvo vello envolvido en chamas ate que asfixiouse coa sua propia pira e caeu en picado no centro da praza facendo un ruído bastante desagradable (coma se caesen do ceo 40 ducias de ovos de avestruz metidas nun saco).
Coma para esquecelo.

NO MEU POBO (primeira parte)

2007-02-21T20:10:00.000+13:00

“No meu pobo ruxiron un día as pólas das árbores máis verdes e sas, e agora estas xa non existen, so fica a saudade de sombra nos agonizantes días de verán e un cartel de letras acesas que enche de mosquitos esta noite...tódalas noites...”
Algún día, cando tiña menos anos, debuxei, malamente, un chorón que vivía xusto enfrónte ó meu rañaceos...o chorón de bágoas verdes, o chorón de pel retorcida e fermosa curva , o chorón que morreu asasinado polas mans analfabetas dun probe home convertido en asasino (vexetal)...o home que viaxaba na súa VESPINO con mampara escura, ollos tintos, dentes negros, viño rancio, mala hostia, escopeta, moitos fillos, moitas malleiras, mans calosas, roupa porca, poucos amigos, moitos inimigos, moitos días de esmorga en soidade, moitas viaxes no subconsciente de dúas rodas sen aire...moita política envelenada na súa roda...
Cando comezou a ruxir a motoserra eu andaba a xogar ás bolas, intentando que non me levantaran, como era de costume, a miña “chorrera” ou, mellor dito, que non me levantaran ningunha porque sempre chegaba a casa coa saqueta baleira e os ollos chorosos por perder tódalas miñas bolas, todo o meu universo frustrado.
Cheguei a casa arrastrando os meus petos baleiros de tesouros e senteime na cadeira branca do balcón...arrecendía ao lixeiro aroma dos xeranios e o polen dos piñeiros deixaba unha capa amarela no balaústre lacado, os meus ollos contemplaban todo isto tralo seu acuario salgado.
Non me decatara da morte do chorón.
Pola noite miña nai deume de cear leite con pan. Eran as nove da noite e mandoume, logo de rematar a cea, baixar o lixo, tirar o “polvo” como dicía a miña avoa.
Alí fun, dereitiño ao contedor que estaba xusto ao carón do chorón. O certo e que ía bastante ledo, coma se algo fose a ocorrerme, algo bo, era de supoñer, senón que ledicia máis parva.
Logo de abrir a tapa e tirar a bolsa, ollei que algo pasaba, que algo faltaba ó carón do contedor verde que sempre apestaba a merda.
Volvín a facela xogada...abrir-fechar, abrir-fechar...ata que dinme de conta do que pasaba...desaparecera o chorón..!!!me cago na merda!!!, !!!onde carallo estaba o chorón!!!
Cheguei a casa de moi mal humor, os meus nervios estaban a piques de estourar e incrustarse nas paredes, xa non moi limpas, da miña casa.
-Miña nai, Mamá...(xa chorando)...que carallo lle fixeron ao Chorón.
-!AI! meu filliño, creo que tiveron que cortalo por mor de que as raíces estaban a perforar os canos do saneamento...¿Sabes quen o cortou?...O Cholas, o da VESPINO...levaba unha turca...
-(...)
-Pero que che pasa, meu rei, por que estás así. Xa sei: perdiches tódalas bolas outra vez.
-Non mamá, non. Vou para cama.
Dende a miña habitación podía contemplar o oco baleiro que deixou o chorón. Estaba profundamente anoxado.
Rebusquei nos caixóns da miña mesa e atopei o seu debuxo.
Berrei, apaguei a luz, entrou a miña nai.
-¿Que foi neniño?.
-Nada Mamá, asusteime cunha sombra...
-Veña a durmir.
A miña Nai bicoume na fronte.
Acendín a luz e volvín a quedar abraiado. No meu debuxo non so aparecía o chorón...tamén se atopaba o VESPINO, moitas botellas de viño e colgado dunha póla e cunha corda ao pescozo estaba o Cholas, sorrindo con esa merda de beizos que non son nin beizos nin nada, dúas liñas paralelas que debuxan un ridículo sorriso, un xesto claro da súa condición, da súa escolla.

É GRATUITO

2007-02-21T04:07:00.000+13:00

- !cando hostias pensas dicir o que che pasa!
- a ti non teño porque che dicir !!NADA!!
- entón prefires que fiquemos ollando para o porco recuncho da nosa ausencia, que sexamos coma dous vellos comendo pan duro e que nin falemos, nin fodamos, nin fagamos nada que nos una...se iso prefires para que carallo estas deitado ó meu carón...es patético.
- xa o sei, gosto de selo...e ¿sabes por que?
- non
-porque non custa nada

O REGRESO

2007-02-19T21:09:00.000+13:00

Borraches tódolos sinais
e todos reapareceron.
Borraches con forza os nomes,
as verbas que feriron,
a lingua que inquedaba os teus beizos...
Quixeches fuxir
e sempre regresabas
como se o imán da súa boca
fose un atractivo reclamo,
unha punta cravada na túa sen.

PERIGO

2007-02-16T03:55:00.001+13:00

Podemos reptar e gañar tempo,
roubar reloxos e agullas lonxincuas
para construír a nosa penúltima torre...
ancorarnos aos modernos cambios
e fluír sempre con eles.
Poderíamos ter nubes de terra
e terra gaseada no peto furado...
unha pluma que faia sempre
e unha folla que nunca foi branca.
Ollar sen complexos o vento
que move saias pregadas,
o pranto irreal,
as rodas dos carros,
o cerume adherido aos cóbados roídos,
unha liña lonxincua que perece no intento
e remata sendo o arco afogado baixo o meu río.
Perigo.

oOoOoOo

2007-02-15T20:36:00.000+13:00

O ceo refíxose nun mencer perfecto,un fío alaranxado de nubes cosía as montañas agretadas namentres o sol relentizaba o seu movemento...case perdo a consciencia, case regreso o sono perfecto, o sono que rouboume o tempo enxaulado, o sistema e o reloxe...que voou en parábola dende a mesiña ate o chan cando comezou a berrar agudos-graznidos-simulados.

O ceo desdebuxouse e agora todo volta ao seu normal transcorrer.